Ang tanong? bakit kaya maraming mga Pinoy ang nae-enganyong pumunta dito sa Singapore at maghanap ng trabaho?.  Try kong isa-isahin at isipin.

1. Triple ang sahod o higit pa sa parehong trabahong ginagawa mo sa Pinas. Sabagay sino ba naman ng ayaw ang malaki ang sahod?. wala diba?
2. Walang makitang trabaho sa Pinas na may disenteng sahod na kayang suportahan ang mga luho at pamumuhay.
3. Mura lang kasi ang ticket sa eroplano kasi maraming budget airlines. Oo mura nga ang ticket sa halagang 6k pesos pataas round trip na yun.
4. Ini-inggit ng mga kaibigan? sinabihang maraming trabaho ditong naghihintay.

Yan ang ilan sa mga naisip ko hehehe.

Pero alam nyo ba na hindi lahat ng mga job hunters dito ay sinuwerteng makahanap ng trabaho?. Marami-rami ring job hunters na umuwi ng luhaan, gumastos ng malaki, inubos ang savings ng ilang taon, nagbenta ng kalabaw, nangutang sa magulang at mga kamag-anak, at nangutang ng 5-6 sa bumbay para lang makipagsapalaran dito sa Singapore pero in the end, umuwi pa ring luhaan at bigo. Ilan sa mga nakilala ko dito na umabot ng pinakamatagal na naghanap ng trabaho eh 7 months, meron ding 5 months, at meron ding 3 months ang inabot sa job hunting. Pero syempre meron ding mga ma-swerteng nilalang na nakakita ng trabaho within just a month of their stay here. Pero kadalasan ito yung mga tipong highly skilled at well experienced sa mga chosen field nila.

Looking for a job abroad while on tour, specially here in Singapore is not as easy as it seems. Most of those who are brave enough who went here experienced depression, due to the facts that they weren’t able to find the jobthat they we’re looking for, and their budget is depleting. Some able to coped up with their depressions others are not. Some job hunters has a friend or relative who can  rely on whenever they need.

So paano na kung wala kang kaibigan man lang na matatakbuhan in time of your needs? eh di wala na? tigok na?.

What a job hunters should know/do?

A job hunters should at least asses themselves if they have the right skills and years of experienced a company might look for. Ones should be emotional and financially ready before embarking to the journey of job hunting. And more importantly a job hunters should do their own research first, never rely on other people’s luck.

Remember ang swerte ng iba ay maaring hindi mo swerte.

A few months back before december of 2006 I received a call from my boss who is assigned in Dubai. He invited me be a part of the design team of his project. Of course being already a part of his previous project I readily accepted his offer without any hesitation. Not until a week after when the offer for me to be assigned in Singapore came. To make the story short, I chose Singapore over Dubai.

Now its been 1 year and 8 months of being here in SG

Im still having that thoughts in my head.

It is still the same question  I’m trying to answer.

Am I really made the right decision?

I don’t know yet….

photo from photomonkey.com

Tinitingnan mo ba ang sarili mo sa salamin?, kung OO ulit ang sagot mo? siguro makikita mo rin na may kapintasan ka rin. Huwag kang mag-alala normal lang ang may kapintasan sa katawan. Di ba nga wala namang perpekto? si Perfecto lang daw ang perpekto sabi ng mga tambay sa kanto.

Ang bakuran ba ng iba napapansin mong maraming kalat?, kung OO ulit ang sagot mo? ano naman ang gagawin mo? ire-report mo ba sa pulis o sa baranggay?. o itsi-tsismis mo sa inyong mga kapitbahay?. Hindi ba dapat na lang na iyong pabayaan at asikasuhin na lamang ang sariling bakuran?, baka kasi hindi lang napapansin na sasakan na rin ng dami ang nakakalat sa iyong bakuran at kailangan na ng iyong pansin.

Ang problema ba ng iba, eh problema mo na rin ba?,  pag may kagalit ba ang kaibigan mo dapat bang galit ka na rin dun sa kanyang kagalit?. kung lahat ng katanungan ko ay oo ang sagot mo pwede bang malaman kung bakit?.

Noong naka-assign pa ako sa project naming malapit sa changi airport, ang makakita ka ng eroplanong papa-landing o papa-himpapawid pa lamang ay isang ordinaryong sightings lamang. Iba’t ibang klaseng eroplano at iba’t ibang laki. May mga eroplanong pang cargo? at pampasahero. Pero mas madalas ang pampasahero.

Sa tuwing ako’y nakakakita ng pampasaherong eroplanong papahimpapawid hindi ko maiwasang pangarapin na sana’y isa ako sa mga pasaherong nakasakay doon at nananabik na muling makita at makatuntong muli sa lupang aking sinilangan ang bayang Pilipinas. Ang Pilipinas, na kahit na naghihirap dulot ng kapabayaan ng iilan at agawan sa kapangyarihan ng mga namumuno at nais mamuno ay ninanais ko pa rin tirhan at pinapangarap ko pa ring na doon mag-retiro sa pagdating ng panahon.

Hindi naman maikakaila na karamihan ng mga OFW ay mas gugustuhin pa ring sa Pilipinas gugulin ang kanilang nalalabing panahon kung sandaling dumating na ang panahong sila’y lipas na at kailangang mamahinga sa pagta-trabaho. Katulad ko at tulad din ng ilang milyon pang Pinoy na naninirahan at nagta-trabaho sa ibang bansa ay isa lang ang nais ang makitang muli ang Pilipinas, ang makasamang muli ang mga mahal sa buhay.

Aba! hindi yata biro itong lungkot na laging nararanasan naming mga OFW lalo na sa aming mga hindi kasama ang mga pamilya. Nariyan na ang maghahanap ng kahit na anong mapapaglibangan mawala lamang ang kalungkutang nararamdaman.

Kaya hangga’t maari hindi ko na pinapansin o tinitingnan man lamang kung may maririnig akong daraan na eroplano sa aking ulunan. Baka kako’t hindi ako makatiis at bigla na lang akong magpa-book na ng plane ticket, mag-empake at gumayak nang pauwi.

Actually I was tagged by Ella kaya name ang topic ko dito sa binuhay kong muling blog, sagutin ko raw itong tagged na ipinasa sa kanya naman ng isa pa nyang kaibigang blogger. At dahil matagal ng inaamag itong blog ko sa tagal ng walang update, kaya’t napagpasyahan ko na sagutan na rin ang tag na itinapon sa akin.

 YOUR ROCKSTARNAME: (First pet and current car)

Tagpi-BMX

YOUR GANGSTA NAME: (Fave ice cream flavor, fave cookie)

RockyRoad-Pita (ang korni hehehe)

YOUR “FLY Guy/Girl” NAME: (first initial of first name, first three letters of your last name)

J.OIS (nyahahaha! babaeng babae tunog ah? hehehe)

YOUR DETECTIVE NAME: (favorite color, favorite animal)
BLUE RABBIT

YOUR SOAP OPERA NAME: (middle name, city where you were born)
GORDORA SANTIAGO

YOUR STAR WARS NAME: (the first 3 letters of your last name, first 2 letters of your first)
OISJO

SUPERHERO NAME (”The” + 2nd favorite color, favorite drink)
THE GREEN LEMON-TEA (bwahahaha sagwa tunog drinks talaga!)

NASCAR NAME: (the first names of your grandfathers)
LUCIO JOSE

STRIPPER NAME: (the name of your favorite perfume/cologne/scent, favorite candy)
DAVIDOFF HALLS

WITNESS PROTECTION NAME: (mother’s & father’s middle names)
COJEDA ELARDO

TV WEATHER ANCHOR NAME: (Your 5th grade teacher’s last name, a major city that starts with the same letter)
MENDOZA MANILA

SPY NAME/BOND GIRL: (your favorite season/holiday, flowers)
SUMMER NONE

CARTOON NAME: (favorite fruit, article of clothing you’re wearing right now + “ie” or “y”)
GRAPES SHIRTY

HIPPY NAME: (What you ate for breakfast, your favorite tree)
FRIEDRICE PINETREE

YOUR ROCKSTAR ENTOURAGE NAME: (”The” + Your fave hobby/craft, fave weather element + “Tour”)
THE SLEEPING STORM TOUR

YOUR PORN NAME: (First Pet + Name of street you grew up on)
TAGPI DosCAS (bwahahaha! hindi mukhang pang porn name ito eh? tunog aso eh? hehehe)

At ang mga ma-swerteng mababatuhan ng tag na to ay sina? (drum roll)….. Roanne and Karmi.

Kadalasan ang tao pag nababato o nabo-bored, nakaka-alala ng mga nakaraang kuwento o ng mga pangyayaring minsan eh nagkaroon ng malaking bahagi sa kanilang buhay. At kung minsan naman eh nakaka-alala tayo ng mga kalokohang pinaggagawa natin noong tayo’y nasa stage pa ng pagiging bata at makulit at walang pang pakialam sa mundo. At kadalasan kapag naalala mo ang iyong mga kalokohang ginawa ay hindi mo mapigilang mangiti nang hindi mo naman namamalayan.

Na nagiging dahilan naman para pagkamalan tayong nababaliw na ng mga taong nakakapansin. Lalo na kung ikaw ay matawa ng malakas at kita pa ang gilagid.

Tulad noong nakaraang sabado, wala akong pasok at wala rin akong magawa sa bahay kaya lumabas na lang ako at naglakad-lakad. Habang naglalakad bigla na lang akong napangiti, naalala ko kasi yung kalokohan ko noong bata pa ako. Noong minsan eh sugurin ako ng nanay ng kalaro ko na aking binatukan dahil mas makulit pa sa akin, at ako’y batukan rin at pinagalitan at sabihang “ang laki laki mong kalabaw eh pinapatulan mo ang anak ko”, at syempre papayag ba naman ako ng ganun ganun lang syempre sinagot ko din sya kailangang ibangon ko aking dangal! (nyahaha! dangal daw?). At ang isinagot ko ay ganito “eh ikaw nga ang laki laki mong elepante pumapatol ka sa akin” sabay takbo baka batukan pa ulit ako eh.

Isa lang naman yang kalokohan kong yan noong bata ako na pag naaalala ko ay talagang hindi maalis ang ngiti sa pagmumukha ko, at minsan pigil na tawa pa. Ewan ko lang kung napapansin ng mga nakakasalubong ko sa daan. Pero anuman ang inisip nila wala na akong pakialam dun, basta ang importante nawala ang boredom ko nung mga oras na yun.

Nasa kalagitnaan na ako ng aking kinakain ng maulinagan kong parang may nagsasalita sa aking tabi. Sa aking paglingon nakita kong nagsasalita ang aleng katabi ko sa bilog na mesa na aking kinapupuwestuhan, hindi ko nga lang makita kung sino ang kanyang kausap dahil kaming dalawa lamang ang naka-upo doon.

At hindi rin naman maaaring ako ang kanyang kinakausap dahil bukod sa hindi ko maintindihan ang lengguaheng kanyang gamit ay hindi rin naman sya nakatingin sa akin. At wala rin naman akong nakitang may hawak syang telepono o blue tooth na nakasabit sa kanyang tenga.  Kaya isa lang ang aking sapantaha, nagsasalita syang mag-isa. Napa-isip tuloy akong bigla, bakit kaya nagkakaroon ng “sariling mundo” ang mga tao?, anu-ano kaya ang mga causes ng pagkakaroon nila nito?.

Sa lugar na aking kinalakihan sa sampaloc, meron din akong kakilala’t kalaro sa basketball nuong araw na naging ganito rin, nagsasalita ng mag-isa o merong “sariling mundo”. Abuso sa droga at pinagbabawal na marijuana yan ang nakita kong dahilan kung bakit naging ganoon ang kakilala kong yon.

Pero sa kaso nitong medyo may edad na babae tila walang kinalaman ang droga dito. Matinding problema kaya ang dahilan kaya may mga taong nasisiraan ng bait at nagkakaroon ng sarili nilang mundo?. Sa sobra rin kayang pag-iisip ng kung anu-ano at ng mga bagay na hindi naman dapat na pinag-iisipan kaya?. Sa puntong iyon, ay itinuloy ko na lang ang aking kinakain at itinigil na lang ang pag-iisip ng kung anu-ano.

Mahirap na at baka imbes na sa kandungan ng aking maybahay ako umuwi ay baka sa hospital ng mga baliw pa ako mauwi. At syempre mas masarap mabuhay sa mundong kasama mo ang mga mahal mo’t kaibigan kaysa mabuhay ng nag-iisa sa sarili mong mundo.

1. Homesickness, the main culprit on why did I blog, I was working in thailand then, alone and don’t have much local friends, Filipino colleagues may kanya-kanyang lakad. Of course being away with your family you’re always on the look out for things to cope you’re homesickness.
2. Out of curiousity, when I discover a certain pinoyblog, na-curious ako, kaya basa dito basa doon ginawa ko, then naging lurker na rin ako ng ibang blog na naka-links sa blog na yon. Then yun na ang simula nag-open na rin ako ng account sa blogspot.
3. Enjoyment, somehow blogging bring enjoyments to me, mainly, because nakakapag-kwento ako kahit na somehow walang kuwenta ang mga ikinukuwento ko at kahit pa hindi ako siguradong may nagbabasa. Consolation na lang kung may nagbabasa at kung may mag-comment additional consolation ulit yon regardless kung negative or positive ang comment.
4. Gaining On-line friends, yes I gained friends while slowly drowning myself into blogging.
5. Developing the skill, before,  I know nothing about writing I don’t even know how to write a simplest love letter (naka-gawa ako minsan para sa misis ko, hirap na hirap pa ako). But when I started to enjoy blogging I discover along the way, that I can write.

 Yan andyan na siguro lahat ng mga reasons ko kung bakit nagumon (parang addict eh?) ako sa pagba-blog. Yun nga lang medyo nagco-cool down na, pero hindi pa rin kayang tigilan.

Nitong nakaraang dalawang araw aking sinilip ang sitemeter dito sa aking blog, curious kasi akong malaman kung meron pa bang naliligaw o nagti-tyagang magbasa nitong aking blog na lagi namang walang update. Isa sa naka-agaw ng aking pansin ay itong isang search query na ito na naging dahilan upang mapunta sa unang puwesto ang aking blog.

Obvious naman siguro na naghahanap ng kasagutan sa halata mo naman na dinadalang suliranin ng kung sinumang nilalang na iyon. Ngisi ang unang naging reaksyon ko sa natuklasan kong iyon. Dahil na rin siguro mayroon akong naalala. At dahil na rin doon ay nagising ang aking kamalayan, naghukay ang aking isipan sa mga lumang karanasan na nakatago na sa pinakasulok-sulokan ng aking isipan. At ito ang aking mga nahukay na maaring makatulong sa kung sinomang magkakaroon ng ganong problema.

• Pag ika’y nabasted sa unang pagkakataon, palipas oras ka muna, mag-relax. Magpatugtog ng radyo, tumingin sa kisame habang nakahiga sa kama. Magmuni-muni at himay-himayin ang mga naging diskarte.
• Tawagin ang mga sunog bagang barkada at mag-aya ng inuman, hingan sila ng payo kung meron mang maipapayo Kung wala pasensya ka.(nyahaha)
• Mag-isip ng bagong diskarte o sundin ang payo ng mga sunog bagang mga kaibigan (kung meron mang naipayo).
• Lastly, dagdagan ang tiyaga, remember sabi ng matatanda “walang matimtimang birhen sa matiyagang manalangin”. he he he

And if all else fails, at ganun pa rin wala ka pa rin napala, at kahit na nagkaroon ka na ng stiff neck sa kakatingala. Eh, its time to move on na at ibaling na lang sa iba ang paningin o kalimutan na ang umibig. Lalo na kung ang karakas na tinataglay ay ganito.

ang boses mong tila musika
sa aking pandinig
ang nais kong laging naririnig

ang halik mong nagpapa-nginig
sa aking kalamnan ang lagi kong
inaasam na laging kong matikman

diba’t walang kasing-saya sana
kung tayo’y laging magkasama
magkasama sa hirap man o sa ginhawa

pero ngayo’y ako’y nasaan?
nandito sa malayo
niyayakap kong mag-isa
ang aking sarili
sa ilalim ng buwan
at lamig ng gabi

Halata bang homesick na naman ako?.