The cycle we called life

Naging routine na sa akin na bago ako dumiretso sa stasyon ng MRT papunta sa aming lugar, ay kumakain muna ako ng aking hapunan sa isang hawker center na malapit sa MRT Station na aking sasakyan. Kagabi isang ordinaryong gabi at dating gawi bago dumiretso sa stasyon kain muna ako. habang umoorder palingon-lingon ako’t naghahanap ng may bakanteng mesa na mapupuwestuhan.  Sa sandaling paghahanap na bitbit ang aking pagkain, nakakita naman ako ng mapupuwestuhang mesa, naki-share na lamang ako sa isang mesa na may naka-upong medyo may edad ng babae.

The Ninja blogger tagged me to answer this question why do I blog?. Now I’ve been blogging for almost a year and a half, but I haven’t had any particular posts, disclosing the reasons on why on earth I’ve been involved in this addicting activity called blogging. Well, thanks to the ninja, because this is the chance for me now to divulge those reasons.

1. Homesickness, the main culprit on why did I blog, I was working in thailand then, alone and don’t have much local friends, Filipino colleagues may kanya-kanyang lakad. Of course being away with your family you’re always on the look out for things to cope you’re homesickness.

 

Nitong nakaraang dalawang araw aking sinilip ang sitemeter dito sa aking blog, curious kasi akong malaman kung meron pa bang naliligaw o nagti-tyagang magbasa nitong aking blog na lagi namang walang update. Isa sa naka-agaw ng aking pansin ay itong isang search query na ito na naging dahilan upang mapunta sa unang puwesto ang aking blog.

Obvious naman siguro na naghahanap ng kasagutan sa halata mo naman na dinadalang suliranin ng kung sinumang nilalang na iyon. Ngisi ang unang naging reaksyon ko sa natuklasan kong iyon. Dahil na rin siguro mayroon akong naalala. At dahil na rin doon ay nagising ang aking kamalayan, naghukay ang aking isipan sa mga lumang karanasan na nakatago na sa pinakasulok-sulokan ng aking isipan. At ito ang aking mga nahukay na maaring makatulong sa kung sinomang magkakaroon ng ganong problema.

Sa gabing malamig ang simoy ng hangin
hanap ko’y yakap mong nagpapa-init
sa aking damdamin

ang boses mong tila musika
sa aking pandinig
ang nais kong laging naririnig

ang halik mong nagpapa-nginig
sa aking kalamnan ang lagi kong
inaasam na laging kong matikman

diba’t walang kasing-saya sana
kung tayo’y laging magkasama
magkasama sa hirap man o sa ginhawa

pero ngayo’y ako’y nasaan?
nandito sa malayo
niyayakap kong mag-isa
ang aking sarili
sa ilalim ng buwan
at lamig ng gabi

Halata bang homesick na naman ako?.

 

Marami palang nabitin sa nakaraan kong kuwento at napansin ko rin na maraming na-intriga at gustong malaman kung anong naging konklusyon nito. Ngunit dahil sa aking kaabalahan sa aking trabaho kaya hindi ko magawang sundan o tapusin na ang  kuwentong aking nasimulan na. Pero dahil sa pati na rin ang aking maybahay na nakisali na rin sa mga nagko-komentong ituloy ko na raw at tapusin. Dahil kahit sya man daw ay nabitin at gustong malaman ang konklusyon nito, gayung alam na alam naman niya kung ano ang naging katapusan ng kuwento at kung sinu-sino ang mga karakter. Kaya heto na at akin nang itutuloy. Saan nga ba tayo naputol?.

Marami tayong mga kasabihan at salawikain na nakatanim na sa isipan natin mga namana pa natin sa mga ninuno at kanunu-nunuan pa ng mga lolo at lola natin. May mga kasabihan tayo na masasabi natin na dapat nang kinakalimutan mga kasabihang obsolete na at dapat nang ibaon sa lupa. At meron din naman kasabihang naangkop pa rin sa kasalukuyan nating pamumuhay hindi nga lang natin alam kung sa lahat ba ng aspeto ng buhay ay maari nating gamitin. At isa na rito ay ang paborito kong kasabihan at hindi ko malilimutang ”pag may tyaga may nilaga” meron kasi akong naalalang nakakatuwang kuwento na nangyari noong ako’y isa pa lamang nababatong stupident ng kolehiyo. Pero naangkop ba itong kasabihan na ito sa lahat ng aspeto ng kasalukuyan nating pamumuhay?. Eh! di basahin na lang ang maikli kong kuwento.

Dalawang linggo na rin mahigit na hindi ako nakakapag-post ng kahit ano dito sa blog na ito, dalawang linggo na rin kasi akong tinatamad sa nakasanayan ko nang gawin noong nasa Thailand pa ako ang mag-blog sa tuwing naho-homesick ako. Kadalasan ngayon pag nakakaramdam ako ng homesick ang ginagawa ko na lang ay manood na lang ng TV o kaya’y mag-surf na lang sa internet at magbabasa ng magbabasa hanggang sa sumakit ang mata at matutulog na lang pagkatapos.
At kung minsan naman mag-jojogging na lang tatakbo ng tatakbo, pa-ikot ikot sa paligid ng HDB block namin hanggang sa sumakit ang paa at humingal na parang aso. Kung minsan naman ay maglalaro na lang ako ng basketball pero yun ay kung suswertehin akong makakita ng mga naglalaro dahil dito kahit na marami kang makitang basketball court bihira ka namang makakita ng mga naglalaro mas sikat kasi ang larong soccer dito kaya nga pati ang basketball court ginagawang soccer field ng ilang matitigas ang ulong kabataang lokal kahit pa may nakalagay na sign na bawal ang mag-soccer sa basketball court.